strona główna

artyści o pracowni

Historia Pracowni malarskiej

to znamienita przeszłość

prof. Jan Berdyszak

prof. Norbert Skupniewicz

Dwie osoby w pracowni, przy oknie z dawnymi przedmiotami

Przez drzwi Pracowni przeszły rzesze artystów. Niektórzy pozostali tu na chwilę dla wzajemnych inspiracji, zadań. Także takich by łączyć sztuki.

Mówią o tym:

Dzisiaj gdy „Świata jest za dużo”, świata jednorazowego, świata sekundowych wiadomości i sekundowych aktualności, gwarancji kończących się na dzień przed, warto zadbać o trwanie rzeczy, których wartość zawiera się w czasie, pamięci, świadectwie, w dowodach na stan ducha, myśli i działania. W czasach wyrzucania starych, aby zrobić miejsce na nowe, warto wspierać tych, którzy poświęcają czas i energię na to, aby chwila trwała, nadal mówiła, przypominała.

Grażynę poznałem lata temu i wiem, że należy do osób „z misją”. Wierzy, że warto zatrzymać przedmioty nieodległej teraźniejszości, świadków dawnych pasji, fascynacji, książki, rysunki, zdjęcia, materialne myśli. W dobie niewidzialnych chmur czasem tęsknimy za szelestem kartek, zapachem, wyjmowaniem z półek, przewracaniem stron, dotykaniem, przekładaniem, trzymaniem w ręce. Nie zamykajmy na to oczu, aby jeszcze zdążyć zobaczyć.

Mirosław Rożalski, choreograf, tancerz, wieloletni kierownik baletu w Operze Poznańskiej i wieloletni dyrektor Szkoły Baletowej

Pracownia malarska Grażyny była miejscem naszych wspólnych i działań artystycznych, i spotkań (szczególnie w latach 90 i dalej w latach 2012), które sztuce pozwoliły w nas mieszkać. A nasze spotkania artystyczne w atmosferze pracownianej, rodziły pomysły interdyscyplinarne i były imperatywem do aktów twórczych. Zapewne w pracowni pozostały rzeczy upamiętniające te wydarzenia. Stworzyłem kilka utworów do prac Grażyny, a i ona wzajemnie nie zaniedbała takich natchnień w swoim malarstwie i rysunku…

Zbigniew Kozub, kompozytor, profesor sztuk muzycznych
Zaproszenie na zdarzenie artystyczne „Trwać poza”: Grażyna Strykowska – malarstwo, reżyseria; Zbyszek Kozub – muzyka; Mirosław Różalski – choreografia; Tadeusz Żukowski – poezja. 15 kwietnia o godz. 21.30, Galeria Polony, Św. Marcin 63.Okładka zaproszenia „Trwać poza”: rysunek tancerza i fotografie rzeźb

Pracownia malarki Grażyny Strykowskiej przyciąga ludzi poszukujących prawdy i piękna. Dlatego, że artystka jest wyrazem tych wartości, a wystrój wnętrza pracowni pełen jej wspaniałych obrazów i rysunków to odzwierciedla. To miejsce dla mnie ważne i zawsze chętnie tam wracam, jeśli zaistnieje taka możliwość.

Spotkałam w pracowni Grażyny znanych malarzy, muzyków i poetów dyskutujących o sztuce i kulturze. To były szczere i prawdziwe rozmowy. A ze wzruszeniem wspominam głębokie i piękne rozważania Grażyny o malarstwie. To było dla mnie, jako reżysera filmu, bardzo inspirujące. Godzinami rozprawiałam z Grażyną o obrazie w filmie i zawsze byłam zbudowana jej mądrością odczytywania przesłania filmowego.

W pracowni utalentowanej malarki lubiłam też pomilczeć, aby kontemplować jej obrazy i przyglądać się z podziwem z jak wielką pasją pracuje.

Wanda Różycka-Zborowska, reżyser

Pracownia Grażyny Strykowskiej od lat 27 jest dla mnie miejscem wyjątkowym. Synkretyzm sztuki jest widoczny w każdym zakamarku tego miejsca. Tutaj malarstwo przeplata się nieustannie z poezją i muzyką. Miejsce to ma ogromne znaczenie nie tylko na mapie Poznania i Polski, ale również Świata. Zarówno sama osoba artystki, jak i Jej wspaniała pracownia w znamienitej części ukształtowały i uwrażliwiły moją osobowość artystyczną. Muzyka, która jest dla mnie skrzypaczki szczególnie bliska, nieustannie gości w tym magicznym miejscu. Wielokrotnie miałam zaszczyt grać w tej pracowni i zaszczytem było dla mnie malowanie obrazów dźwiękami skrzypiec.

Aleksandra Szwejkowska-Belica, skrzypaczka, doktor sztuki

W pracowni Grażyny Strykowskiej bywam od dziecka. Ten niezwykły kontakt ze sztuką kształtował mnie przez lata. Dziś sam się zajmuję sztuką, a kontakt z malarką i jej malarstwem bardzo sobie cenię.

Jerzy Fryderyk Wojciechowski, kompozytor, doktor

Pracownia artystyczna Grażyny Strykowskiej, odkąd pamiętam, była dla mnie miejscem tajemniczym, do którego wchodziło się z zachwytem i poczuciem, że oto dostąpiło się pewnego zaszczytu obcowania ze Sztuką przez duże „S”.

Sztuką, która rozumiana jest nie wybiórczo i bez kontekstu, ale wielopłaszczyznowo i głęboko. Dlatego tutaj - w pracowni - przy każdym artystycznym przedsięwzięciu, dużą wagę przykłada się do pamięci historycznej o naszych europejskich korzeniach, które sięgają starożytnej Grecji, także do dziedzictwa chrześcijaństwa.

Dzięki Maciejowi Greli obecna jest tutaj poezja.

To właśnie w tym miejscu rozbrzmiewa muzyka podczas koncertów kameralnych, w których jako skrzypaczka również miałam przyjemność brać udział.

Prowadzone były tu dyskusje filozoficzne z udziałem znamienitych gości i młodzieży. Pracownia Otwartych Oczu to miejsce, którego nie można tak po prostu opisać. Ono żyje i tchnie dobrą jakość w świat pełen rozmycia i kiczu. Uczy otwierać oczy na rzeczywistość, na Piękno. Jestem za to bardzo wdzięczna.

Maria Belica-Mieczkowska, skrzypaczka

Jeśli chodzi o mnie, mój stosunek do pracowni, to wyraziłem go w dwóch wierszach. Dwa wiersze i te dwie fotografie z mojej autorskiej wystawy zatytułowanej „Okno na świat” powstały w pracowni Grażyny Strykowskiej.

Cała reszta mojej drogi artystycznej od roku 2001 (kiedy to chwyciłem za pędzel pod czujnym okiem tejże artystki) jest pokłosiem przebywania w tej pracowni, gdzie chłonąłem całym sobą sztukę. Od tego czasu zmieniło się moje postrzeganie świata w kategorii sztuk pięknych. Teraz jako fotograf, ale też jako twórca pisanek batikowych, świadomie podchodzę do tych zagadnień z misją upiększania świata. Bo sztuka z założenia ma być piękna, aby upiększyć świat, aby w tak krótkim życiu ludziom się radośniej i przyjemniej żyło.

Przebywając w tej pracowni odkrywam raz po raz nowe zagadnienia i czuję się jak dziecko, które po odkryciu następnej karty z zachwytem szerzej otwiera oczy, chłonąc to, co człowieka ubogaca. Ta pracownia jest niczym Zaczarowany Ogród, w którym na wyciągniecie ręki owoców jest pod dostatkiem. Czyż nie jest napisane „Po owocach ich poznacie”?

Chętnie tam wracam i wracać chcę, by czerpać inspiracje do pracy twórczej. Bo dla człowieka, który wstąpił na ścieżkę artystyczną nie ma już innej drogi.

Arkadiusz Belica, artysta fotograf, poeta

Pracownia Otwartych Oczu to niezwykłe miejsce na mapie Poznania. Urokliwa przestrzeń zlokalizowana na poddaszu Wildeckiej kamienicy. Interdyscyplinarna atmosfera prowadzących sprzyja kreatywności i doskonaleniu warsztatu. Brałam udział w organizowanych tam wydarzeniach i eksperymentach — za każdym razem na wysokim poziomie merytorycznym i w atmosferze otwartości. Gorąco polecam spotkanie z autorami projektu Otwarte Oczy, czy to na kolejnym wernisażu, czy wieczorze lub wykładach w Kreaturze, czy przez udział w projektach, które zapewne powstaną!

Ula Błochowiak, architekt

Pracownia Otwartych Oczu jest również pracownią Otwartych Drzwi. W kontynuacji historycznej, prowadzonej od lat, to miejsce pracy twórczej artystki Grażyny Strykowskiej. To miejsce otwierające oczy na wielokierunkowe widzenie świata i jego interpretację. Otwarte na interdyscyplinarne wypowiedzi artystyczne. Otwarte dla wszystkich poszukujących zapisu wewnętrznych przeżyć i wyrażania emocji. Otwarte na poszukiwania głębszego sensu poza sferą materialną. Otwarte na przekraczanie rutynowanych ram myślenia w poszukiwaniu prawdy i piękna.

Pracownia Otwartych Oczu to miejsce stymulacji twórczej, i auto-trascedence. Znalazłam się kiedyś w centrum projektu: „Życie, miłość, śmierć”, przelotnie w nim uczestnicząc.

Krystyna Szczepańska, architekt, Paryż 2026

Zaglądałam tam we wczesnych latach mego życia. Trochę porysowałam. Koncertowałam i pozowałam tam długo potem. Jako artystka skrzypaczka cenię sobie czas spędzony w Pracowni, która niewątpliwie wpłynęła na moją obecną wrażliwość muzyczną.